Kwa muda fulani nilianza kugundua tabia ya ajabu kwa mtoto wangu. Kila ilipofika usiku, alikuwa anasita sana kuingia chumbani kwake.
Mwanzoni nilidhani ni hofu ya kawaida ya watoto, labda giza au ndoto mbaya za mara kwa mara.
Lakini hali ilianza kuwa ya kurudia kila siku. Wakati mwingine alikuwa analia, akisema hawezi kulala peke yake chumbani.
Lakini hali ilianza kuwa ya kurudia kila siku. Wakati mwingine alikuwa analia, akisema hawezi kulala peke yake chumbani.
Nilijaribu kumtuliza, kumwonyesha kuwa hakuna chochote cha kuogopa, lakini bado hakuwa na amani.
Nilianza kuchunguza mazingira ya chumba chake. Nilihakikisha taa, vitanda, na kila kitu kiko sawa.
Hakukuwa na kitu cha kawaida kilichoonekana kusababisha hofu hiyo, lakini bado mtoto wangu aliendelea kukataa kuingia humo.
Hakukuwa na kitu cha kawaida kilichoonekana kusababisha hofu hiyo, lakini bado mtoto wangu aliendelea kukataa kuingia humo.
Siku moja, akiwa amechoka na kulia sana, aliniambia maneno ambayo yalibadilisha kila kitu. Alisema kuna “kitu” ambacho huwa anakiona karibu na kitanda chake usiku na kumfanya asiwe na amani.
Maneno yake yalinishtua na kunifanya nichukue hali hiyo kwa uzito zaidi. Bila kuchelewa, niliamua kubadilisha mpangilio wa chumba chake mara moja.
Maneno yake yalinishtua na kunifanya nichukue hali hiyo kwa uzito zaidi. Bila kuchelewa, niliamua kubadilisha mpangilio wa chumba chake mara moja.
Siku hiyo hiyo, tulihamisha kitanda chake kutoka sehemu ya awali na kukiweka sehemu nyingine ndani ya chumba. Pia tulipanga upya vitu vyote ili aweze kujihisi salama zaidi.
Baada ya mabadiliko hayo, nilianza kuona tofauti. Mtoto wangu alianza kutulia, akalala bila hofu, na polepole akarejea katika hali yake ya kawaida ya furaha.
Baada ya mabadiliko hayo, nilianza kuona tofauti. Mtoto wangu alianza kutulia, akalala bila hofu, na polepole akarejea katika hali yake ya kawaida ya furaha.
Baadaye nilitafuta mwongozo wa ziada kuhusu namna ya kuelewa na kushughulikia hofu za watoto kwa kina zaidi.SOMA ZAIDI...........................
Post a Comment