Vyumba vya chuo vilikuwa kimya, na uso wangu ulijaa aibu kila mara jina langu lilipotajwa miongoni mwa waliokosa kufaulu. Nilikuwa nimejaribu mara mbili mtihani wa mwisho wa shahada yangu lakini nilishindwa. Familia yangu ilianza kupoteza imani nami, na hata walimu wangu walinitazama kwa huruma kana kwamba nilikuwa kesi ya kupoteza muda. Wengine walinicheka wakisema ningebaki historia kama mwanafunzi aliyeshindwa kuhitimu licha ya miaka yote ya kusoma.
Kila mara nilipokumbuka machozi ya mama yangu na maneno ya baba yangu kuwa labda siyo kila mtu amezaliwa kusoma, moyo wangu ulijaa huzuni. Nilijaribu kusoma usiku na mchana, nikafanya mazoezi ya maswali na hata kuhudhuria masomo ya ziada, lakini akili yangu haikunisaidia. Nilihisi kama kulikuwa na nguvu fulani imenifunga, ikinivuta nyuma kila nilipojaribu kupiga hatua mbele.
Nilipojiandaa kwa jaribio la tatu, moyo wangu ulikuwa umejaa hofu. Marafiki wengi walikuwa tayari wamehitimu na kupata kazi nzuri. Mimi nilibaki nyuma, nikiwa kivuli cha ndoto zangu. Nilianza kufikiri huenda familia yangu ilikuwa sahihi kwamba masomo hayakuwa njia yangu. Hata hivyo, moyoni mwangu nilijua nilizaliwa kuwa mtu wa mafanikio na sikutaka kuishi maisha ya kushindwa.
Wakati wa kukata tamaa ndipo niliposikia habari za Kiwanga Doctors. Nilikuwa nasoma ushuhuda mtandaoni wa mtu aliyesema aliwahi kusaidiwa kupita mtihani baada ya kufeli mara kwa mara. Mwanzoni niliona ni vigumu kuamini, lakini nilipokumbuka hali yangu, nilijua sina cha kupoteza. Soma zaidi hapa

Post a Comment